Trump’ın kesin olarak seçileceğini düşünen, daha şimdiden buna emin olan çevreleri aceleci bulduğumu daha evvel kaydetmiştim. ABD’deki müesses nizâmın ağırlıklı olarak s
avaşkan (militarist) neocon kadrolarca
kontrol edildiğini biliyoruz. Bu kontrolün,
iki boyutu var. İlki
ve bizatihî reel olan
boyut. ABD ekonomik üstünlüğünü pek çok sektörde kaybetmiş durumda. Mukayeseli üstünlükler itibârıyla elinde kalan tek ana sektör savaş sanayii ve üretimi. Bu üstünlüğünü kanırtarak dünyâ hâkimiyetini devâm ettirebileceğini düşünüyor. İkinci boyut ise bu reel ve akılcı boyutun son derecede öznel ve akıldışı olan bir
ile eşlenmesi. Demokrat oligarşi ve onun kontrol ettiği ABD müesses nizâmındaki manzara bu. Buradaki temel mesele,
bunun faturasının son kertede ABD halkına çıkarılmakta ve çıkarılacak olması.
Sıradan bir Trump taraftarı her ne kadar câhillikle suçlansa da bunun şöyle böyle farkında. Trump da işte tam da bu noktada devreye girerek popülist bir söylemle savaşkan ekonomiye saldırıyor. Trump’ın savaşlara karşı çıkarken
kullanmıyor. Kullandığı kıstas,
savaşkan ekonominin zannedildiği ekonomik olmadığı,
Amerika’ya kârdan ziyâde mâliyet ve zarar getirmesi. Trump’ın gözünde Rusya-Ukrayna savaşı ekonomik bir değer taşımıyor. Kuzey Kore veyâ Çin ile dalaşmak ve savaşmak da mânâsız. Bunlar ABD’nin yükünü arttırıyor. Gelin görün ki
, Demokrat oligarşi ile aynı teopolitik misyonu paylaşması.
Burada ne hikmetse ekonomik akıl yürütmeden ziyâde teopolitik bir akıl yürütme yapıyor. Trump’ın eş anlı olarak Çin,
İsrâil’i
ve
bu çelişkinin eseri olsa gerekir. Demek ki abartmamak gerekiyor. Demokrat oligarşinin Trump’tan nefret etmesi her şeyden evvel bir ölçek meselesiyle alâkalı. Trump’ın tam kapasite çalışan s
avaşkan ekonominin motorunu susturacak olması değil, gazını azaltması
.